Ustaw jako stronę startową

Witam serdecznie :)

Franciszek Karpinski

Analiza utworu Franciszka Karpińskiego
pt.: „Do Justyny. Tęskność na wiosnę”.



Podmiot liryczny w wierszu to „stroskany gospodarz”, człowiek nieszczęśliwy i samotny. Opowiada on o pięknie budzącej się do życia przyrody, wyrastających zewsząd kwiatach, ćwierkających słowikach. Wiosna tchnęła nowego ducha we wszystkie żywe istoty z wyjątkiem gospodarza. Przygnębiony i smutny człowiek („... a mój mi ptaszek nie śpiewa! (...) a mój mi kwiatek nie schodzi!”) pragnie tylko jednego, a mianowicie by jego ukochana do niego wróciła i by mógł on cieszyć się światem tak inni. 

Utwór zbudowany został w oparciu o charakterystyczną dla twórczości ludowej zasadę kontrastu i paralelizmu. Wszystkie kolejne zwrotki zbudowane są w identyczny sposób. Utwór kończy błagalna apostrofa do wiosny zawierająca prośbę o odzyskanie ukochanej
kobiety. W swoim utworze Franciszek Karpiński, posługuje się prostym, śpiewnym językiem, stwarza nastrój melancholii i smutku. 

„Julia, czyli Nowa Heloiza, listy dwojga kochanków mieszkańców małego miasteczka u stóp Alp” – sentymentalna powieść Jean – Jacques Rousseau, nawiązująca tytułem do średniowiecznych kochanków, Heloizy i Abelarda. Pisarz przetworzył w niej historię swojego romansu z panią d’ Houdetest. Powieściowym „alter ego” Rousseau jest młody plebejusz Saint – Preux, domowy nauczyciel szlachcianki Julii d’Etanges. Między uczennicą a nauczycielem rodzi się uczucie, wkrótce zostają kochankami, jednak ojciec Julii sprzeciwia się mezaliansowi. Dziewczyna poślubia pana de Wolmar. Zraniony Saint – Preux, niesłusznie przekonany, że stracił miłość ukochanej, rozmyśla o samobójstwie. Porzuca jednak tę myśl i wyrusza w daleką podróż w nadziei, że zapomni o bólu. Po powrocie zostaje wspaniałomyślnie zaproszony przez pana de Wolmar (któremu żona wyznała prawdę o dawnej miłości) do posiadłości w Clarens. Byli kochankowie walczą z ciągle żywym uczuciem i cierpliwie znoszą udręki cnoty. Pewnego dnia dochodzi do tragedii: dziecko Julii wpada do jeziora i choć zostaje uratowane przez matkę, ta przypłaca wypadek własnym zdrowiem i wkrótce umiera. Na łożu śmierci wyznaje, iż ma nadzieję zaznania na tamtym świecie szczęścia, którego nie mogła doświadczyć w życiu doczesnym. Przynosząca wizję czystego związku dusz powieść w zamiarze autora miała uczyć współczesnych (którym obca była asceza) sztuki życia i kochania. Rozbudzona wrażliwość i szacunek to istotne elementy zawartego w utworze nowego wzorca zachowania. „Julia” wydana w 1761 roku wywarła ogromny wpływ na późniejszych twórców, takich jak m.in.: R. Chateaubrinad, H. Balzac, G. Nerval.

Na niniejszej stronie można - między innymi - znaleźć znaczną liczbę tekstów mojego autorstwa z takich dziedzin jak: prawo, wiedza o społeczeństwie, historia, język polski, język angielski oraz recenzje filmów i stron internetowych :)

=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=
stat4u